Роспач

Łahodnaja

І зноў па шклу кропля за кропляй Б'ецца дождж з маіх надзей. Няма нічога больш, і толькі роспач будзе ў дзьвярэй. За шклом мігаюць ціха зоркі, белы, жоўты, сіні бляск. І ў вочы бьецца птушак звонкі ад самоты пер'яў пляск. Ціскаюць сьцены на разумнасьць, Хачу ўцячы — няма куды. На плечы ляжа бессэнсоўнасьць. Пасьля за краты сядзем мы. Адно без аднаго так нудна. Хіба нявольны шызы птах іб'ецца галавой пакутна празь недарэчны чорны страх? Самота, боль і разьвітаньне — Жахліва, што дрыжыць душа. Калі наступнае спатканьне Падкажа толькі часу шар. Нікому нельга апавесьці Аб чым цяпер яму ў лісьце напісана маўчаць. Калісьці мы зможам выйсьці з-за дзьвярэй.

2022-09-27 20:30:16

Інші вірші поета

Ня дома. Забаронены народ Шлях да зораў Месца лагоднага болю

Інші поети

Scion Marion

@ScionMarion

Reyshellzf

@Reyshellzf

Khokh..

@khloudm99

Схожі вірші

Всі

Question 1?/Вопрос 1?

shadowlinxxx morgan

The girl that questions everything,is a girl that needs many answers.She wanders the earth trying to find the person that can answer her many queries.Everthing she writes has a hidden question that makes her heart ache and her head hurt.She spends days writing sad story's that she forgets her sad life.Shes in a painful story that never ends,she's in a story that writes itself.The pages in the book were filled ever so easy,because her heart wrote it for her.She spent her life being afraid,that's what made it so boring.Finding her passion was easy,but fulfilling it was the hardest part of all.Her writing may be boring and sad,but it's what keeps her sane. "She had all the questions in the word,and he had all the answers." Lillian xx

4784

"Письмо ушедших дней"

Позитивна Морквинка ( &Не Мілашка ;)

Привет , мой милый друг Забыл ли ты, как долго не писала , Прости ,но я хотела отпустить Всю слабостью ,что в себе искала . И может ты проник Моим письмом до дрожи Забыл ли мой дневник , Увиденный стихами одинокой ночи ... Об памяти прошедших дней , Ты не увидишь ни души порока Лишь слабый шепот чувств Уложенных строками тонко . Немой вопрос в глазах Оставлю с времям на последок Легонько холодом касаний уходя , Чтоб не запомнил запах пепла.

2780